Doświadczenie nie jest tu postrzegane wyłącznie jako historia, którą się pamięta, lecz jako ucieleśniona organizacja, wyrażana poprzez postawę, gesty, ruch, odczucia i poziom pobudzenia. Dogłębnie badamy rozróżnienie między narracją werbalną a somatyczną, a także wyjaśniamy rolę ciała jako systemu antycypacji ukształtowanego przez doświadczenia relacyjne i socjokulturowe.

◆ Narracja werbalna VS narracja somatyczna
◆ Ciało jako system antycypacji
◆ Adaptacyjne kształtowanie postawy i gestów
◆ Wpływy socjokulturowe na organizację cielesną
◆ Integracja jako proces ucieleśniony i dynamiczny

Doświadczenie nieustannie reorganizuje się w chwili obecnej poprzez odczucia, ruch, emocje, myśli i percepcję. Moduł ten bada sposób, w jaki nawykowe schematy tworzą się i funkcjonują w sposób ukryty. Relacyjna uważność (Pleine Conscience) zostaje zaprezentowana jako narzędzie kliniczne pozwalające podążać za doświadczeniem w momencie, gdy się ono rozwija, bez narzucania z góry określonego stanu wewnętrznego.

◆ Śledzenie procesu w chwili obecnej
◆ Relacyjna uważność
◆ Ukryta i nawykowa organizacja doświadczenia
◆ Modulacja pobudzenia i dostosowanie tempa

Założenia klinicysty dotyczące natury ludzkiej i relacji wpływają na sposób, w jaki obecność, tempo i współpraca rozwijają się podczas sesji. Ten moduł rozwija takie zasady jak organiczność, brak przemocy, jedność, holizm oraz reaktywność relacyjna, a także precyzuje postawę wspierającą zamiast bezpośredniej, dyrektywnej kontroli.

◆ Organiczność i samoorganizacja
◆ Brak przemocy, jedność, holizm
◆ Obecność terapeutyczna i wprowadzanie w działanie
◆ Zaangażowanie relacyjne i tolerancja na niepewność

Zasoby somatyczne (działania fizyczne, ruchy, postawy i wsparcie relacyjne) pomagają zmieniać poziom pobudzenia i przywracać poczucie sprawczości.

◆ Zasoby somatyczne i regulacja
◆ Hiperaktywacja VS hipoaktywacja
◆ Stabilizacja relacyjna
◆ Eksperymentowanie i monitorowanie efektów
◆ Ugruntowanie zmian i bezpieczeństwo relacyjne

Pamięć traumatyczna staje się istotna klinicznie, gdy nierozwiązane odpowiedzi obronne wciąż kształtują poziom pobudzenia i percepcji.

◆ Odpowiedzi obronne jako inteligencja przetrwania
◆ Ucieleśnione dopełnienie przerwanych działań
◆ Decyzje zorientowane fazowo
◆ Wskaźniki zasobów i bezpieczeństwa relacyjnego

Traumy powstałe przed nabyciem mowy zapisują się w pamięci proceduralnej i ukrytej.

◆ Pamięć ukryta (implicite) VS pamięć jawna (explicite)
◆ Somatyczne schematy proceduralne
◆ Naprawa relacyjna poprzez obecność
◆ Praca bez narracji (opowieści)

Odróżnienie stanów przetrwania związanych z traumą od cierpienia relacyjnego właściwego dla przywiązania wymaga uważnej obserwacji tego, jak w chwili obecnej organizują się emocje, ciało, przekonania i relacja. Moduł ten bada uznanie i brak uznania jako siły kształtujące rozwój oraz precyzuje, w jaki sposób „części” tworzą się jako adaptacje relacyjne.

◆ Emocje związane z przetrwaniem VS emocje związane z przywiązaniem
◆ Uznanie i brak uznania
◆ Części jako adaptacje relacyjne
◆ Wyłaniająca się konstrukcja znaczenia

Trauma złożona często organizuje doświadczenie w formie wielu ucieleśnionych rzeczywistości. Dysocjacja jest rozumiana jako zróżnicowanie tendencji do działania i strategii przetrwania, wyrażanych somatycznie. Współpraca między częściami kładzie nacisk na tempo, zgodę i wewnętrzne granice, a nie na wymuszoną integrację.

◆ Ucieleśnione wskaźniki części
◆ Współpraca wewnętrzna
◆ Unikanie naruszania mechanizmów obronnych
◆ Integracja proceduralna zamiast przymusowej

Rezyliencja nie przejawia się brakiem cierpienia, lecz zdolnością do trwałego pozostawania obecnym, reagowania i utrzymywania więzi w samym centrum niepewności. Ten moduł bada, w jaki sposób uwaga, działanie, zaangażowanie relacyjne oraz powtarzalna praktyka kształtują z czasem zdolności fizjologiczne i emocjonalne.

◆ Uwaga jako proces ucieleśniony
◆ Reagowanie w obliczu przeciwności
◆ Orientacja na proces zamiast na wynik
◆ Rozszerzanie elastyczności i zdolności do dokonywania wyborów