List od Randalla Redfielda, Dyrektora Wykonawczego
Antykruchość w działaniu
Czy słyszeliście kiedyś o pojęciu antykruchości? Ja nie słyszałem, dopóki nie natknąłem się na nie niedawno, a im dłużej o nim myślę, tym bardziej jestem zaskoczony, że nigdy o nim nie słyszałem. Pojawiło się w moim życiu tuż po tym, jak w mediach społecznościowych wybuchła fala krytyki pod adresem Teorii Poliwagalnej, i uważam, że ma ono doskonałe zastosowanie do wpływu, jaki krytyka wywiera na obecne dyskusje na temat tej teorii.
Antykruchość to pojęcie wprowadzone przez Nassima Taleba w 2012 roku. Jego główną tezą jest to, że wiele systemów – natura, ewolucja, ekonomia, rozwój człowieka itp. – staje się silniejszymi po poddaniu ich stresowi. Odróżnia je od odporności tym, że odporność zazwyczaj odnosi się do adaptacyjnej reakcji na przeciwności losu, która prowadzi do powrotu do homeostazy, podczas gdy antykruchość odnosi się do poprawy dzięki przeciwnościom losu.
Kilka tygodni temu krytyczne komentarze dotyczące PVT nagle uderzyły w media społecznościowe niczym emocjonalny pożar. Część z nich pochodziła od naukowców podważających neuroanatomiczne aspekty teorii, część od blogerów, którzy sprawiali wrażenie, jakby nie czytali tej teorii, a większość stanowiła powtórzenie krytyki, która krąży od ponad 20 lat. Ironia polega na tym, że żaden z tych krytycznych komentarzy nie dotknął głównych powodów, dla których PVT stała się tak popularna. Teoria Poliwagalna cieszy się popytem, ponieważ zapewnia ramy i język, które pozwalają nam zyskać nieoceniony wgląd w ludzkie zachowanie; jak powiedział kiedyś Peter Levine: „mówi nam, co to znaczy być człowiekiem”.
Pozytywnym rezultatem tego sporu było wywołanie fali e-maili przychodzących do PVI od terapeutów wyjaśniających, jak oni i ich klienci skorzystali na szkoleniach z PVT. Oto kilka przykładów – wczesnych oznak antykruchości:
„Odkąd natrafiłam na tę teorię, moja praktyka uległa głębokiej transformacji – zarówno w sposobie rozumienia, jak i interweniowania w procesach terapeutycznych. Obecnie pracuję w warunkach klinicznych z osobami z autyzmem, ADHD, OCD, OCPD, lękami i historią traumy i zaobserwowałam znaczne korzyści z integracji PVT z innymi metodologiami. Piszę po prostu, aby wyrazić moją wdzięczność i docenić wagę tej pracy, która miała prawdziwie pozytywny i znaczący wpływ na życie moich pacjentów.”
„Razem z żoną chcieliśmy po prostu podziękować za kursy oferowane w PVI. Wglądy, które zyskaliśmy dzięki poznaniu Teorii Poliwagalnej, odegrały dużą rolę w naszej zdolności do skuteczniejszej komunikacji ze sobą nawzajem i z naszymi dwiema córkami. To naprawdę zmieniło zasady gry w naszej dynamice rodzinnej!”
„Teoria Poliwagalna dała mi język do opisania rzeczy, które obserwowałam, ale nie wiedziałam, jak je nazwać. W pracy z klientami daje mi rodzaj ram do wykorzystania w pracy z kimś, kto zmaga się z trudnościami, a które nie mają charakteru patologizującego”
Gdy te niezamówione e-maile spływają, zdajemy sobie sprawę nie tylko z tego, jak potężne są jako ludzkie historie, ale także z tego, jak ataki na teorię aktywowały społeczność do odpowiedzi poprzez ich realne doświadczenia, przekierowując dyskusję na zastosowanie kliniczne i praktykę opartą na dowodach. Zamiast udowodnić rzekome deficyty teorii, krytyka wywołała niezamierzony efekt w postaci podniesienia dyskusji do jej wartości praktycznej – języka i pojęciowego rozumienia bezpieczeństwa, zagrożenia i więzi. Antykruchość w działaniu.
Jestem zdumiony, że nie zrobiliśmy tego wcześniej, ale nadszedł czas, abyśmy zebrali te e-maile i podzielili się nimi ze społecznością PVI. Dołącz do nas w opowiadaniu historii o antykruchości, dzieląc się własną. Jeśli uważasz, że PVT była korzystna dla Ciebie i/lub Twoich klientów, poświęć kilka minut na podzielenie się swoim doświadczeniem za pomocą tego formularza. Każda historia rzuca nowe światło na to, jak PVT jest stosowana, i przyczynia się do bogatszego i bardziej praktycznego zrozumienia dla nas wszystkich.
Bądźcie bezpieczni, bądźcie w kontakcie i bądźcie antykrusi,
Randall Redfield
